Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το Τείχος Δυμαίων ή Κάστρο της Καλόγριας - Εξερεύνηση

Στο πλαίσιο των αφιερωμάτων για τα κάστρα της Ελλάδος, θα αναφερθούμε στο Κάστρο της Καλόγριας ή όπως είναι πιο γνωστό, στο τείχος Δυμαίων. Ανατρέχοντας στην Βικιπαίδεια διαβάζουμε:
''Το Τείχος Δυμαίων ή Κάστρο της Καλόγριας είναι προϊστορική μυκηναϊκή ακρόπολη στην Αχαΐα.
Το τείχος χτίστηκε στην τελική νεολιθική περίοδο και έμεινε σε χρήση μέχρι την ενετοκρατία. Χρησιμοποιήθηκε ξανά το 1943 από τις ιταλικές και γερμανικές δυνάμεις κατοχής που γκρέμισαν μέρος των τειχών για να ανοίξουν είσοδο για αυτοκίνητα και κατασκευάζοντας πολυβολεία. Βρίσκεται 35 χιλιόμετρα από την Πάτρα στο ακρωτήριο του Αράξου, στα Μαύρα βουνά, και στα όρια του σημερινού δήμου Λαρισσού.
Ονομάζεται τείχος Δυμαίων γιατί βρισκόταν στην Δυμαία χώρα και Κάστρο της Καλόγριας (σύγχρονη ονομασία) από την ομώνυμη παραλία που βρίσκεται κοντά του. Τα τείχη του κάστρου ήταν κυκλώπεια, είχαν μήκος 200 μέτρα, 10 μέτρα ύψος και 5 μέτρα πάχος.
Σύμφωνα με την μυθολογία το τείχος το έχτισε ο Ηρακλής όταν πολεμούσε τους Ηλείους του Αυγεία και το χρησιμοποίησε σαν ορμητήριο του. Το τείχος ήταν μια οχυρή θέση που προστάτευε την κατοικία του ηγεμόνα της περιοχής και αποτελούσε το διοικητικό της κέντρο. Επίσης χρησιμοποιήθηκε σαν ορμητήριο των Δυμαίων κατά των Ηλείων, και μάλιστα περίπου το 220 π.χ. καταλήφθηκε από τους Ηλείους και τον στρατηγό Ευριπίδα για να το ξαναπάρουν πίσω οι Δυμαίοι με τη βοήθεια του Φιλίππου Ε΄.
Κατά την Φραγκοκρατία στην περιοχή αναφέρεται το Κάστρο του Φαναρίου της Μάλτας, που πιθανολογείται ότι ήταν το τείχος Δυμαίων όπου χρησιμοποιείτο και από τους Βυζαντινούς.
Από αρχαιολόγους πιστεύεται ότι στην θέση του ήταν κατά την αρχαιότητα η πολίχνη Λάρισα. Το τείχος διασώζεται ακόμα και σήμερα και κατά καιρούς γίνονται εργασίες αναστηλώσεως του.''
Η ομάδα έρευνας των αστικών μυστικών ανατρέχοντας στα γραφόμενα του Πολύβιου (Πολύβιου Ιστορία) διαμόρφωσε την άποψη ότι εκείνη την εποχή λέγοντας τείχος εννοούσαν την πόλη των Δυμαίων με τα οχυρωματικά της έργα. (Μετὰ δὲ ταῦτα ἀναζεύξας ὁ βασιλεύς, καὶ ποιησάμενος τὴν πορείαν διὰ Πατρῶν καὶ Δύμης, ἧκε πρὸς τὸ φρούριον, ὃ καλεῖται μὲν Τεῖχος, πρόκειται δὲ τῆς Δυμαίων χώρας· κατέσχον δ´ αὐτὸ μικροῖς ἔμπροσθεν χρόνοις, καθάπερ ἀνώτερον ε [...] Πολύβιου Ιστορίαι Δ΄ , κεφάλαιο 4,83).
Κατά συνέπεια ο χώρος που καλύπτει το τείχος σήμερα είναι πολύ μικρός ή και σε λάθος θέση. Προφανώς τα ερείπεια που σώζονται αφορούν το Κάστρο του Φαναρίου της Μάλτας που χρονικά έρχεται πιο κοντά στις μέρες μας, ενώ το τείχος των Δυμαίων αφορά κάτι πολύ μεγαλύτερο σε έκταση και εγκαταστάσεις που πιθανότατα να συμπεριλαμβάνει και το κατά πολύ μεταγενέστερο Κάστρο.
Εξερευνόντας την περιοχή, την προσοχή μας τράβηξαν ευρύματα που φανερώνουν τοιχοποιία η οποία έχει καταρεύσει (βλέπε φωτό). Τα συγκεκριμένα ευρύματα τοποθετούνται στην παραλία της Λακκόπετρας αρκετά μακρυα από το Τείχος Δυμαίων όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς στην δορυφορική φωτογραφία που αναρτούμε.
Επιπρόσθετα θα θέλαμε να αναφερθούμε στην Λάρισα Αχαΐας.
Η Λάρισα ήταν αρχαία πόλη στην Αχαΐα.
Ιδρύθηκε από Πελασγούς πρωτο Έλληνες. Το όνομα Λάρισα είναι πελασγικό και σημαίνει Ακρόπολη. Ήταν χτισμένη δίπλα στο Λάρισσο ποταμό στα αρχαία σύνορα Αχαΐας - Ηλείας. Στη Λάρισα λατρευόταν η θεά Αθηνά και υπήρχε και ιερό της Λαρισαίας Αθηνάς. Σαν θεός λατρευόταν και ο ποταμός Λάρισσος. Η θέση της πόλης πιστεύόταν ότι βρίσκεται στο χωριό Ριόλος στον σημερινό Δήμο Λαρισσού, όπου έχουν βρεθεί ερείπια αρχαίας πόλης χωρίς να έχουν τελειώσει οι ανασκαφές. Νέες αρχαιολογικές έρευνες δείχνουν ότι πιθανότατα ήταν εκεί που βρίσκεται σήμερα το Τείχος Δυμαίων (τάδε έφη Βικιπαίδεια)


Αρχαιολογικής έρευνας μεσούσης αναμένουμε νεότερα που μπορεί να αλλάξουν και τον προσανατολισμό για την θέση ...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Aπομεινάρι από την αρχαία Θάλασσα της Τηθύος νότια της Κρήτης.

Κατα την περιήγηση της ομάδας έρευνας των αστικών μυστικών στο διαδίκτυο ''σκοντάψαμε'' σε ένα άρθρο του πρώτου θέματος με τίτλο Νότια της Κρήτης ο αρχαιότερος ωκεάνιος φλοιός στον κόσμο   το οποίο μας πληροφορεί ότι ο βυθός της Ανατολικής Μεσογείου περιέχει τον αρχαιότερο ωκεάνιο φλοιό στον κόσμο, ηλικίας έως 340 εκατομμυρίων ετών, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα. Συγκεκριμένα πρόκειται για την υποθαλάσσια περιοχή γνωστή ως Λεκάνη του Ηροδότου , που βρίσκεται νοτιοανατολικά της Κρήτης, νοτιοδυτικά της Κύπρου και βόρεια της Αιγύπτου. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Ρόι Γκρανότ του Πανεπιστημίου Μπεν Γκουριόν του Ισραήλ, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό γεωεπιστημών "Nature Geoscience". Στους ωκεανούς της Γης λαμβάνει χώρα μια συνεχής ανακύκλωση, καθώς στις λεγόμενες ζώνες καταβύθισης ο φλοιός εισχωρεί στον μανδύα του πλανήτη για να αναδυθεί ξανά μετά από εκατομμύρια χρόνια. Ο βυθός των θαλασσών συνήθως έχει ηλικία όχι μεγαλύτε...

Οι μέλισσες του Μπάκιγχαμ ενημερώθηκαν για τον θάνατο της βασίλισσας - Μία παράδοση αιώνων

      Σύμφωνα με τη Daily Mail Ο 79χρονος Τζον Τσαπλ, μελισσοκόμος του παλατιού, κλήθηκε να εκτελέσει ένα καθήκον, που συνιστά παράδοση αιώνων στη Βρετανία. Έπρεπε να ενημερώσει επισήμως τις δεκάδες χιλιάδες μέλισσες του παλατιού για τον θάνατο της Βασίλισσας Ελισάβετ. Τοποθέτησε μαύρες κορδέλες γύρω από τις κυψέλες και μετά ανακοίνωσε με σιγανή φωνή στους πολυάσχολους «εργάτες» τα θλιβερά νέα. Εξήγησε επίσης ότι ο ο βασιλιάς Κάρολος Γ ́ είναι πλέον ο νέος τους κύριος και ότι θα είναι καλός μαζί τους. Η μακραίωνη παράδοση αυτή της ανακοίνωσης του θανάτου στις μέλισσες στηρίζεται σε μία προκατάληψη που θέλει τις μέλισσες να σταματούν να παράγουν μέλι, εάν δεν ενημερωθούν για τη δυσάρεστη είδηση. Πιστεύεται ότι είναι ένα έθιμο με κέλτικες ρίζες και απαντάται όχι μόνο σε Αγγλία, Ουαλία, Ιρλανδία, Ελβετία, Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία, ακόμη και σε μέρη των ΗΠΑ. «Χτυπάς σε κάθε κυψέλη και λες: «Η κυρία μας πέθανε, αλλά μην φύγεις. Ο νέος κύριός σου θα είναι καλός δάσκαλος για ...

Τα Μυστήρια των συντριβανιών της πλατείας Γεωργίου στην Πάτρα.

Η ιστορία μας αρχίζει το 1875 επί δημαρχίας Γεωργίου Ρούφου, όταν στην πλατεία Γεωργίου τοποθετήθηκαν δύο θαυμάσια και περίτεχνα συντριβάνια. Τα συντριβάνια τοποθέτησε η Γαλλική εταιρεία που είχε αναλάβει τα υδραυλικά έργα στην Πάτρα και στοίχισαν συνολικά 70.000 δρχ. ποσό υπέρογκο για τις οικονομικές δυνατότητες της τότε Ελλάδας.  Το κάθε συντριβάνι κοσμείται από τέσσερις μπρούτζινους γρύπες και στην κορυφή του κάτω συντριβανιού ορθώνεται μια υδροχόος, στο δε πάνω συντριβάνι ένας αυλητής. Σε φύλλο της εποχής η Αθηναϊκή εφημερίδα Στοά γράφει: «Το κοινόν της πόλεως από τινών ημερών συρρέει περίεργον εις την πλατείαν του Γεωργίου προς θέαν των υδραυλικών έργων της Γαλλικής εταιρείας. Μέχρι της ημέρας ταύτης εστήθη το εν των αναβρυτηρίων, περί ου οι ειδότες λέγουσι ότι είναι όμοιον των εν Παρισίοις. Η αξία αυτού ανεβαίνει τας 25.000 δραχμών, εκτός της μαρμάρινης λεκάνης και λοιπής εργασίας. Το ύψος αυτού ανέρχεται εις 7 μέτρα, συνίσταται δε εις στήλην πλατείαν εξ ορυχάλκου, ...