Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ιστορία πίσω από το χρυσό δαχτυλίδι του Θησέα


Διάλογο με το κοινό έχει ξεκινήσει το τελευταίο διάστημα, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, μέσα από δράσεις που το καθιστούν εξωστρεφές και ζωντανό. Η πιο πρόσφατη είναι το «Αθέατο Μουσείο», που εγκαινιάστηκε πρόσφατα και αφορά τη δίμηνη έκθεση ευρημάτων τα οποία δεν έχουν δει το φώς του ήλιου εντός των αποθηκών του, όπου φιλοξενούνται χιλιάδες αρχαία έργα. Ένα από αυτά είναι το δαχτυλίδι του Θησέα, όπως ονομάστηκε το σφραγιστικό χρυσό Μυκηναϊκό δαχτυλίδι, που από τα μέσα Ιανουαρίου κοσμεί ειδική προθήκη στην αίθουσα του Βωμού.
Σύμφωνα με πληροφορίες της πρώτης κατόχου, προέρχεται από την Ακρόπολη της Αθήνας. Βρέθηκε τυχαία στην περιοχή των Αναφιώτικων, μέσα στα χώματα (μπάζα) που απορρίπτονταν από τις εκσκαφικές εργασίες για την επέκταση του παλαιού Μουσείου τη δεκαετία του 1950.


Η ομάδα έρευνας των Αστικών Μυστικών επισκεύτηκε το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και ''γνώρισε'' το έκθεμα απο κοντά. Διαπίστωσε την σημασία του αρχαιολογικού ευρήματος και έγινε κοινωνός των μύθων της πόλης των Αθηνών που θα μπορούσαν να συνδεθούν με αυτό. Με την πρώτη ματιά στο ''δαχτυλίδι'' αντικρίζει κανείς στην επιφάνεια του να απεικονίζεται η δημοφιλής Μινωική σκηνή του άλματος πάνω από ταύρο (ταυροκαθάψια), ανάμεσα σε ένα λιοντάρι και σε ένα δέντρο. Η συγκεκριμένη επιλογή της παράστασης στο δακτυλίδι που φορούσαν οι άρχοντες των Αθηνών, (περί το 1500 πχ) υποδηλώνει την προτίμηση σε ένα Μινωικό θέμα και στους συμβολισμούς του, για λόγο που δε γνωρίζουμε, μα που μπορεί να γεννήσει ελεύθερους συνειρμούς.
Πιό συγκεκριμένα θα αναφερθούμε σε μια άγνωστη ή καλύτερα λιγότερο γνωστή εκδοχή του μύθου, της μετάβασης του Θησέα στην Κρήτη και της επικράτησης των Αθηναίων επί των Μινωιτών που συμβολικά αποδίδεται με την πτώση του Μινόταυρου. Η εκδοχή αυτή πηγάζει από ένα ποίημα του Βακχυλίδη.
ΒΑΚΧΥΛΙΔΗΣ
46. – Διθύραμβοι 17, 90-132
Μίνως και Θησέας
Το ποίημα από το οποίο προέρχεται το απόσπασμα παραδίδεται ως διθύραμβος, στην πραγματικότητα όμως φαίνεται ότι είναι παιάνας (βλ. στ. 129 και σχόλ. 4) που τραγουδήθηκε, ίσως λίγο μετά το 500 π.Χ., από χορό Κείων (από την Κέα, την πατρίδα του Βακχυλίδη) στα Δήλια, τη μεγάλη γιορτή των Ιώνων προς τιμήν του Απόλλωνα, στην οποία συμμετείχαν και οι Αθηναίοι.
Όπως συμβαίνει συνήθως στη χορική ποίηση, το ποίημα έχει τριαδική δομή (στροφή-αντιστροφή-επωδός). Απαρτίζεται από δύο τριάδες. Οι στίχοιπου ανθολογούνται είναι οι τελευταίοι του ποιήματος (η αντιστροφή και η επωδός της δεύτερης τριάδας).
Το θέμα είναι αθηναϊκού ενδιαφέροντος. Κεντρικό πρόσωπο είναι ο Θησέας. Ο Βακχυλίδης εστιάζει σε ένα περιθωριακό επεισόδιο, που διαδραματίζεται πάνω στο καράβι που μεταφέρει στην Κρήτη τον Θησέα μαζί με τους 14 Αθηναίους, που προορίζονταν για τον Μινώταυρο. Σύμφωνα με την εκδοχή του Βακχυλίδη, ο Μίνως, στη διάρκεια του ταξιδιού, πλησιάζει με ερωτική διάθεση μία από τις νεαρές Αθηναίες, την Ερίβοια, και προκαλεί την αντίδραση του Θησέα, ο οποίος δηλώνει ότι αν ο Μίνως είναι γιος του Διός, είναι και αυτός γιος του Ποσειδώνα και θα τον εμποδίσει βίαια. Οργισμένος ο Μίνως ζητάει από τον Δία να επιβεβαιώσει τη θεϊκή του καταγωγή, ρίχνοντας κεραυνό, και προκαλεί τον Θησέα, αν είναι όντως γιος του Ποσειδώνα, να βουτήξει και να του φέρει το δαχτυλίδι του, που το έριξε στη θάλασσα. Ακολουθεί η επιβεβαίωση με τον κεραυνό από τον Δία και ο Θησέας πηδάει στη θάλασσα, ενώ ο Μίνως μένει έκπληκτος. Το τι ακολούθησε περιγράφεται στο απόσπασμα, στον σύνδεσμο: www.greek-language.gr/…/a…/anthology/literature/browse.html…

Κλείνοντας την αναφορά μας στην πολύ ενδιαφέρουσα δράση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με την έκθεση του ''δαχτυλιδιού του Θησέα'' σημειώνουμε την ανακάλυψη ενός σφραγιστικού χρυσού Μυκηναϊκού δαχτυλιδιού με θέμα από την Μινωική Κρήτη και ενός μύθου που αναφέρεται σε ένα ''χαμένο'', στα βάθη των αιώνων, δαχτυλίδι που διεκδίκησε και κέρδισε με Θεική παρέμβαση ο Θησέας. Ακόμη κι αν αυτό το δαχτυλίδι που εκτίθεται σήμερα δεν είναι αυτό του μύθου, ο μύθος πρέπει να παραμείνει ζωντανός, ως ο συνδετικός κρίκος του πολιτισμού μας εχθές και σήμερα. Και που ξέρετε ... ίσως η αρχαιολογική σκαπάνη δικαιώσει για άλλη μια φορά την πολυπίκοιλη μυθολογία μας!!!
Πηγές: 1. www.namuseum.gr/…/pressr…/2015/pressrelease_unseen15-gr.html
            2. www.protothema.gr/…/i-istoria-piso-apo-to-hruso-dahtulidi-…/
            3. www.crashonline.gr/
            4. http://el.wikipedia.org/…/%CE%98%CE%B7%CF%83%CE%AD%CE%B1%CF…

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Aπομεινάρι από την αρχαία Θάλασσα της Τηθύος νότια της Κρήτης.

Κατα την περιήγηση της ομάδας έρευνας των αστικών μυστικών στο διαδίκτυο ''σκοντάψαμε'' σε ένα άρθρο του πρώτου θέματος με τίτλο Νότια της Κρήτης ο αρχαιότερος ωκεάνιος φλοιός στον κόσμο   το οποίο μας πληροφορεί ότι ο βυθός της Ανατολικής Μεσογείου περιέχει τον αρχαιότερο ωκεάνιο φλοιό στον κόσμο, ηλικίας έως 340 εκατομμυρίων ετών, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα. Συγκεκριμένα πρόκειται για την υποθαλάσσια περιοχή γνωστή ως Λεκάνη του Ηροδότου , που βρίσκεται νοτιοανατολικά της Κρήτης, νοτιοδυτικά της Κύπρου και βόρεια της Αιγύπτου. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Ρόι Γκρανότ του Πανεπιστημίου Μπεν Γκουριόν του Ισραήλ, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό γεωεπιστημών "Nature Geoscience". Στους ωκεανούς της Γης λαμβάνει χώρα μια συνεχής ανακύκλωση, καθώς στις λεγόμενες ζώνες καταβύθισης ο φλοιός εισχωρεί στον μανδύα του πλανήτη για να αναδυθεί ξανά μετά από εκατομμύρια χρόνια. Ο βυθός των θαλασσών συνήθως έχει ηλικία όχι μεγαλύτε...

Οι μέλισσες του Μπάκιγχαμ ενημερώθηκαν για τον θάνατο της βασίλισσας - Μία παράδοση αιώνων

      Σύμφωνα με τη Daily Mail Ο 79χρονος Τζον Τσαπλ, μελισσοκόμος του παλατιού, κλήθηκε να εκτελέσει ένα καθήκον, που συνιστά παράδοση αιώνων στη Βρετανία. Έπρεπε να ενημερώσει επισήμως τις δεκάδες χιλιάδες μέλισσες του παλατιού για τον θάνατο της Βασίλισσας Ελισάβετ. Τοποθέτησε μαύρες κορδέλες γύρω από τις κυψέλες και μετά ανακοίνωσε με σιγανή φωνή στους πολυάσχολους «εργάτες» τα θλιβερά νέα. Εξήγησε επίσης ότι ο ο βασιλιάς Κάρολος Γ ́ είναι πλέον ο νέος τους κύριος και ότι θα είναι καλός μαζί τους. Η μακραίωνη παράδοση αυτή της ανακοίνωσης του θανάτου στις μέλισσες στηρίζεται σε μία προκατάληψη που θέλει τις μέλισσες να σταματούν να παράγουν μέλι, εάν δεν ενημερωθούν για τη δυσάρεστη είδηση. Πιστεύεται ότι είναι ένα έθιμο με κέλτικες ρίζες και απαντάται όχι μόνο σε Αγγλία, Ουαλία, Ιρλανδία, Ελβετία, Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία, ακόμη και σε μέρη των ΗΠΑ. «Χτυπάς σε κάθε κυψέλη και λες: «Η κυρία μας πέθανε, αλλά μην φύγεις. Ο νέος κύριός σου θα είναι καλός δάσκαλος για ...

Τα Μυστήρια των συντριβανιών της πλατείας Γεωργίου στην Πάτρα.

Η ιστορία μας αρχίζει το 1875 επί δημαρχίας Γεωργίου Ρούφου, όταν στην πλατεία Γεωργίου τοποθετήθηκαν δύο θαυμάσια και περίτεχνα συντριβάνια. Τα συντριβάνια τοποθέτησε η Γαλλική εταιρεία που είχε αναλάβει τα υδραυλικά έργα στην Πάτρα και στοίχισαν συνολικά 70.000 δρχ. ποσό υπέρογκο για τις οικονομικές δυνατότητες της τότε Ελλάδας.  Το κάθε συντριβάνι κοσμείται από τέσσερις μπρούτζινους γρύπες και στην κορυφή του κάτω συντριβανιού ορθώνεται μια υδροχόος, στο δε πάνω συντριβάνι ένας αυλητής. Σε φύλλο της εποχής η Αθηναϊκή εφημερίδα Στοά γράφει: «Το κοινόν της πόλεως από τινών ημερών συρρέει περίεργον εις την πλατείαν του Γεωργίου προς θέαν των υδραυλικών έργων της Γαλλικής εταιρείας. Μέχρι της ημέρας ταύτης εστήθη το εν των αναβρυτηρίων, περί ου οι ειδότες λέγουσι ότι είναι όμοιον των εν Παρισίοις. Η αξία αυτού ανεβαίνει τας 25.000 δραχμών, εκτός της μαρμάρινης λεκάνης και λοιπής εργασίας. Το ύψος αυτού ανέρχεται εις 7 μέτρα, συνίσταται δε εις στήλην πλατείαν εξ ορυχάλκου, ...