Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο Αποικισμός της Αμερικής το 13.000 πχ

Τη θαλάσσια οδό, κατά μήκος των βορειοδυτικών ακτών της Αμερικής, ακολούθησαν οι πρώτοι άνθρωποι που έφθασαν σε αυτήν από την Ασία, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα που βασίζεται σε γενετική ανάλυση του αρχαίου περιβάλλοντος.
Η μελέτη αμφισβητεί την έως τώρα κυρίαρχη θεωρία ότι η μετανάστευση έγινε δια ξηράς, μέσω μιας λωρίδας γης που κάποτε, στο τέλος της εποχής των παγετώνων, ένωνε ακόμη -αλλά όχι πια- τη Σιβηρία με την Αλάσκα και τον Καναδά. Όμως πολλοί επιστήμονες δεν είναι διατεθειμένοι -όχι ακόμη τουλάχιστον- να αποδεχθούν τη νέα θεωρία.
Το «σενάριο» που σήμερα διδάσκεται στα σχολεία των ΗΠΑ, λέει ότι, ενώ έλιωναν οι παγετώνες, οι πρώτοι «Αμερικανοί» βρήκαν έναν ισθμό, δηλαδή ένα διάδρομο ξηράς μήκους περίπου 1.500 χιλιομέτρων, τον οποίο διάβηκαν με κατεύθυνση προς το Νότο, πριν περίπου 13.000 χρόνια. Όμως, σύμφωνα με τη νέα μελέτη, κάτι τέτοιο δεν θα ήταν στην πραγματικότητα εφικτό, επειδή το πέρασμα αυτό έγινε πραγματικά προσπελάσιμο πολύ αργότερα αφότου οι πρώτοι άποικοι είχαν εγκατασταθεί στη Βόρεια Αμερική, ίσως και πριν από 15.000 χρόνια.
Συνεπώς η μόνη εναλλακτική λύση, σύμφωνα με τη νέα θεωρία, είναι να δεχτεί κανείς ότι οι εκείνοι οι τολμηροί κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες παρέκαμψαν μέσω της θάλασσας το φράγμα των παγετώνων που ακόμη δεν είχαν λιώσει, χρησιμοποιώντας πλεούμενα για να ακολουθήσουν μια διαδρομή κοντά στις παγωμένες ακτές.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δανό καθηγητή εξελικτικής γενετικής Έσκε Βίλερσλεβ των πανεπιστημίων του Κέμπριτζ και της Κοπεγχάγης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», ανέλυσαν δείγματα προϊστορικού DNA φυτών και ζώων από ιζήματα καναδικών λιμνών, που κάποτε ήσαν τμήμα του διαδρόμου ξηράς.
Οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το δια ξηράς πέρασμα Σιβηρίας-Αλάσκας, γνωστό και ως «Βερίγγεια Γέφυρα Ξηράς», μπορεί να απελευθερώθηκε από τους πάγους πριν από 14.000 έως 15.000 χρόνια. Όμως άρχισε να γίνεται βιολογικά βιώσιμο -δηλαδή εμφανίσθηκαν σε αυτό φυτά, ψάρια και ζώα, που θα επέτρεπαν την επιβίωση των διερχόμενων μεταναστών- πριν από περίπου 12.600 χρόνια. Δηλαδή πολύ αργότερα από τις πρώτες μεταναστεύσεις, οι οποίες -σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία- χρονολογούνται προ 15.000 ετών περίπου και όχι προ 13.000 ετών, όπως πιστευόταν παλαιότερα.
Έτσι, οι ερευνητές εκτιμούν ότι, όσο υπήρχε αυτό το πέρασμα δια ξηράς (προτού το «καταπιεί» η θάλασσα και σχηματισθεί ο σημερινός «Βερίγγειος Πορθμός), οι από Βορρά μετανάστες το χρησιμοποίησαν αργότερα και όχι για τα πρώτα ταξίδια τους. Καθώς στην αρχή, παρά την απόσυρση των παγετώνων, δεν θα μπορούσαν να βρουν τίποτε να φάνε, αφού δεν θα είχαν ακόμη εμφανισθεί φυτά, ζώα και ψάρια στον μακρύ και κρύο αυτό διάδρομο.
«Το συμπέρασμα είναι ότι ακόμη κι αν ο φυσικός διάδρομος ήταν ανοικτός πριν από 13.000 χρόνια, ήταν αδύνατο να χρησιμοποιηθεί προτού περάσουν πολλές εκατοντάδες χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι οι πρώτοι άνθρωποι που εισχώρησαν στην Αμερική, πρέπει να ακολούθησαν διαφορετική διαδρομή», δήλωσε ο Βίλερσλεβ. Το ποιοι ακριβώς ήσαν αυτοί οι ταξιδιώτες παραμένει επίσης θέμα επιστημονικής διαμάχης.
Πηγή: newsbeast.gr

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Aπομεινάρι από την αρχαία Θάλασσα της Τηθύος νότια της Κρήτης.

Κατα την περιήγηση της ομάδας έρευνας των αστικών μυστικών στο διαδίκτυο ''σκοντάψαμε'' σε ένα άρθρο του πρώτου θέματος με τίτλο Νότια της Κρήτης ο αρχαιότερος ωκεάνιος φλοιός στον κόσμο   το οποίο μας πληροφορεί ότι ο βυθός της Ανατολικής Μεσογείου περιέχει τον αρχαιότερο ωκεάνιο φλοιό στον κόσμο, ηλικίας έως 340 εκατομμυρίων ετών, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα. Συγκεκριμένα πρόκειται για την υποθαλάσσια περιοχή γνωστή ως Λεκάνη του Ηροδότου , που βρίσκεται νοτιοανατολικά της Κρήτης, νοτιοδυτικά της Κύπρου και βόρεια της Αιγύπτου. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Ρόι Γκρανότ του Πανεπιστημίου Μπεν Γκουριόν του Ισραήλ, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό γεωεπιστημών "Nature Geoscience". Στους ωκεανούς της Γης λαμβάνει χώρα μια συνεχής ανακύκλωση, καθώς στις λεγόμενες ζώνες καταβύθισης ο φλοιός εισχωρεί στον μανδύα του πλανήτη για να αναδυθεί ξανά μετά από εκατομμύρια χρόνια. Ο βυθός των θαλασσών συνήθως έχει ηλικία όχι μεγαλύτε...

Οι μέλισσες του Μπάκιγχαμ ενημερώθηκαν για τον θάνατο της βασίλισσας - Μία παράδοση αιώνων

      Σύμφωνα με τη Daily Mail Ο 79χρονος Τζον Τσαπλ, μελισσοκόμος του παλατιού, κλήθηκε να εκτελέσει ένα καθήκον, που συνιστά παράδοση αιώνων στη Βρετανία. Έπρεπε να ενημερώσει επισήμως τις δεκάδες χιλιάδες μέλισσες του παλατιού για τον θάνατο της Βασίλισσας Ελισάβετ. Τοποθέτησε μαύρες κορδέλες γύρω από τις κυψέλες και μετά ανακοίνωσε με σιγανή φωνή στους πολυάσχολους «εργάτες» τα θλιβερά νέα. Εξήγησε επίσης ότι ο ο βασιλιάς Κάρολος Γ ́ είναι πλέον ο νέος τους κύριος και ότι θα είναι καλός μαζί τους. Η μακραίωνη παράδοση αυτή της ανακοίνωσης του θανάτου στις μέλισσες στηρίζεται σε μία προκατάληψη που θέλει τις μέλισσες να σταματούν να παράγουν μέλι, εάν δεν ενημερωθούν για τη δυσάρεστη είδηση. Πιστεύεται ότι είναι ένα έθιμο με κέλτικες ρίζες και απαντάται όχι μόνο σε Αγγλία, Ουαλία, Ιρλανδία, Ελβετία, Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία, ακόμη και σε μέρη των ΗΠΑ. «Χτυπάς σε κάθε κυψέλη και λες: «Η κυρία μας πέθανε, αλλά μην φύγεις. Ο νέος κύριός σου θα είναι καλός δάσκαλος για ...

Τα Μυστήρια των συντριβανιών της πλατείας Γεωργίου στην Πάτρα.

Η ιστορία μας αρχίζει το 1875 επί δημαρχίας Γεωργίου Ρούφου, όταν στην πλατεία Γεωργίου τοποθετήθηκαν δύο θαυμάσια και περίτεχνα συντριβάνια. Τα συντριβάνια τοποθέτησε η Γαλλική εταιρεία που είχε αναλάβει τα υδραυλικά έργα στην Πάτρα και στοίχισαν συνολικά 70.000 δρχ. ποσό υπέρογκο για τις οικονομικές δυνατότητες της τότε Ελλάδας.  Το κάθε συντριβάνι κοσμείται από τέσσερις μπρούτζινους γρύπες και στην κορυφή του κάτω συντριβανιού ορθώνεται μια υδροχόος, στο δε πάνω συντριβάνι ένας αυλητής. Σε φύλλο της εποχής η Αθηναϊκή εφημερίδα Στοά γράφει: «Το κοινόν της πόλεως από τινών ημερών συρρέει περίεργον εις την πλατείαν του Γεωργίου προς θέαν των υδραυλικών έργων της Γαλλικής εταιρείας. Μέχρι της ημέρας ταύτης εστήθη το εν των αναβρυτηρίων, περί ου οι ειδότες λέγουσι ότι είναι όμοιον των εν Παρισίοις. Η αξία αυτού ανεβαίνει τας 25.000 δραχμών, εκτός της μαρμάρινης λεκάνης και λοιπής εργασίας. Το ύψος αυτού ανέρχεται εις 7 μέτρα, συνίσταται δε εις στήλην πλατείαν εξ ορυχάλκου, ...