Τον Ιούλιο του 2008, μια γυναίκα 41 ετών, η Lerina Garcia ξύπνησε ένα πρωί στο κρεβάτι της στον "κανονικό" σε όλους μας κόσμο. Ωστόσο, καθώς η μέρα προχωρούσε ανακάλυψε ότι κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά. Υπήρχαν κάποιες μικρές λεπτομέρειες που διέφεραν από εκείνες που θεωρούσε ως δεδομένες. Για παράδειγμα, τα σεντόνια και οι πυτζάμες της ήταν διαφορετικά από αυτά που θυμόταν και όταν πήγε στην εταιρία όπου δούλευε επί 20 ολόκληρα χρόνια ανακάλυψε ότι το τμήμα στο οποίο εργαζόταν δεν υπήρχε καν, αν και το γραφείο της βρισκόταν ακόμα στον ίδιο όροφο και στην ίδια θέση. Έχοντας αντιληφθεί πλέον ότι κάτι πραγματικά παράξενο συνέβαινε, επέστρεψε στο σπίτι της όπου ανακάλυψε ότι συζούσε ακόμα μ’ έναν άνθρωπο με τον οποίο θυμόταν ότι είχε χωρίσει εδώ και 6 μήνες και ο οποίος δεν είχε ιδέα για αυτό τον χωρισμό.Ο καινούργιος σύντροφός της, τον οποίο έβλεπε εδώ και 4 μήνες ήταν ανύπαρκτος. Η διεύθυνση που εκείνη θυμόταν ότι κατοικούσε δεν αντιστοιχούσε σε κάποιο σπίτι ενώ ούτε η οικογένειά του ήταν υπαρκτή. Ύστερα από όλα αυτά, η κυρία Garcia υπέστη έναν ισχυρότατο νευρικό κλονισμό και κατέληξε στο νοσοκομείο. Αν και η περίπτωση της θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως παρενέργεια κάποιας σοβαρής νευρολογικής διαταραχής, η ίδια εξακολουθεί να πιστεύει μέχρι σήμερα ότι κατά κάποιο τρόπο ξύπνησε σ’ ένα παράλληλο σύμπαν.Δυστυχώς για την ίδια, ποτέ δεν κατάφερε να επιστρέψει στον δικό της κόσμο και τώρα έχει ξεμείνει στη δική μας πραγματικότητα μ’ένα σύντροφο που δεν θέλησε ποτέ, και με μια ζωή που ποτέ δεν δημιούργησε η ίδια.Τι μπορεί να πει κανείς για όλα αυτά; Υπάρχουν όντως αναρίθμητα εναλλακτικά σύμπαντα που αλληλεπιδρούν με το δικό μας; Κι αν όντως υπάρχουν, είναι δυνατόν να περάσουν άνθρωποι ή αντικείμενα από το ένα σύμπαν στο άλλο; Η σύγχρονη επιστήμη απαντάει καταφατικά, τουλάχιστον ως προς το πρώτο ερώτημα. Ήδη, αυτή τη στιγμή που μιλάμε εξελίσσεται ένα πρόγραμμα εντοπισμού ενδείξεων που να υποδηλώνουν την επίδραση ενός παράλληλου σύμπαντος στο δικό μας ενώ οι μαθηματικές εξισώσεις με τις οποίες οι σύγχρονοι φυσικοί προσπαθούν να περιγράψουν την συμπεριφορά των υποατομικών σωματιδίων προϋποθέτουν την ύπαρξη έντεκα διαστάσεων εκτός απ’ αυτές που όλοι γνωρίζουμε. Ενδιαφέρον προκαλεί επίσης το γεγονός ότι κατά την τελευταία δεκαετία στους χώρους της εναλλακτικής έρευνας και της επιστημονικής φαντασίας εμφανίζεται όλο και πιο συχνά η ιδέα της ύπαρξης παράλληλων κόσμων που επηρεάζουν τον δικό μας ενώ η περιγραφή εναλλακτικών κόσμων όπου η ιστορία ακολούθησε διαφορετικά μονοπάτια απ’ αυτά που αναγνωρίζουμε ως δεδομένα έχει αποκτήσει τέτοια έκταση και πολυχρωμία ώστε να έχει πλέον εξελιχθεί σε έναν ανεξάρτητο κλάδο της τέχνης του φανταστικού. Το σίγουρο είναι ότι όλες αυτές οι θεωρητικές προς το παρόν συλλήψεις που μοιάζουν να ξεπηδούν ταυτόχρονα από τα βασίλεια της τέχνης και της επιστήμης, θα αγγίξουν στο άμεσο μέλλον κάποιο κοινό σημείο σύγκλισης.Η μελέτη της ιστορίας της εξέλιξης του ανθρώπινου πολιτισμού μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι κάθε φορά που η τέχνη και η επιστήμη φτάνουν σ’ ένα κοινό συμπέρασμα, οι μηχανισμοί της κατανόησης του σύμπαντος από τον άνθρωπο αλλάζουν και το αντιληπτικό πεδίο του είδους μας διευρύνεται εκθετικά.Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση της ανάπτυξης ιπτάμενων μηχανών βαρύτερων του αέρα, μια τεχνολογική εξέλιξη που θεωρούταν ανέφικτη από το επιστημονικό κατεστημένο του 19ου αιώνα έως ότου οι αδελφοί Ράιτ κατασκεύασαν το πρώτο αεροπλάνο.Είχαν προηγηθεί ωστόσο τα «φανταστικά» και πολύ δημοφιλή μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν (για παράδειγμα ο «Ροβήρος ο Κατακτητής») και οι μαζικές θεάσεις «παράξενων αερόπλοιων»στην αμερικανική ενδοχώρα που ποτέ κανείς δεν εξακρίβωσε την προέλευση ή την πραγματική τους φύση…
ΠΗΓΗ http://www.brainchange.gr
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου