Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Νέσι» το τέρας του Λοχ-Νες

Εδώ και περίπου 70 χρόνια η λίμνη του Λοχ Νες, στην βόρεια Σκωτία, κρύβει ένα τρομακτικό μυστικό ή... ένα τουριστικό κόλπο.
Ήδη, από τον 6ο αιώνα θρύλοι έκαναν λόγο για ένα τεράστιο υδρόβιο ζώο που κρυβόταν στα νερά. Η πρώτη μαρτυρία για την εμφάνισή του στο ομιχλώδες τοπίο της περιοχής, ήταν τον 6ο αιώνα μ.χ. όταν ο όσιος Κολούμπα έσωσε με θαυματουργικό τρόπο έναν άνθρωπο από... τα δόντια του τέρατος.
Οι πιο «μαζικές» μαρτυρίες, όμως, που υποστηρίζουν την ύπαρξη ενός τέρατος, της «Νέσι», αρχίζουν τον Ιούλιο του 1933. Τότε, το αυτοκίνητο του ζεύγους Σπάισερ, που κινείτο σε δρόμο κοντά στη λίμνη, μόλις και κατάφερε να αποφύγει ένα μεγάλο, γλιστερό και με τεράστια ουρά ζώο, που εξαφανίστηκε στα λασπωμένα νερά.
Τα επόμενα χρόνια οι μαρτυρίες και οι υποθαλάσσιες φωτογραφίες, που παρουσιάζουν ένα καφεπράσινο ον, σαν τεράστιο φίδι, με δύο καμπούρες και μεγάλη ουρά, πληθαίνουν. Αυτές οι μαρτυρίες ανοίγουν το δρόμο σε λεπτομερείς επιστημονικές έρευνες. Τα αποτελέσματα των ερευνών, εκτός από τον εντοπισμό πολλών υποθαλάσσιων σπηλαίων, δεν απέδειξαν ούτε απέκλεισαν την ύπαρξη της «Νέσι».
Οι θεωρίες για το τι ακριβώς είναι η «Νέσι» ήταν πολλές, αλλά σύμφωνα με την πιο επικρατούσα, πρόκειται για ένα θαλάσσιο ερπετό -παρόμοιο με αυτά που εξαφανίστηκαν πριν 60 με 70 εκατομμύρια χρόνια- το οποίο απομονώθηκε στα νερά της λίμνης όταν αυτή έπαψε να συνδέεται με τη θάλασσα.
Μεταξύ των μυθικών ειδών που έχουν αντέξει περισσότερο στον χρόνο είναι τα «θαλάσσια ερπετά». Το τέρας του Λοχ Νες αποτελεί ένα «στεριανό» παράδειγμα, οι περισσότερες αφηγήσεις όμως είναι θαλασσινές. Μια δημοφιλής ιδέα είναι ότι πρόκειται για πλεσιόσαυρους, θαλάσσια ερπετά με μακρύ λαιμό που είχαν ζήσει πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια. Η ιδέα όμως δεν μπορεί να σταθεί. Κατ' αρχήν τα προϊστορικά αυτά ζώα δεν μπορούσαν να σηκώσουν το κεφάλι τους στην «στάση του κύκνου» που αποδίδεται στη Νέσι. Και παρ' ότι άλλα πλάσματα που εθεωρείτο ότι έχουν εδώ και καιρό εξαφανιστεί έχουν βρεθεί να καραδοκούν σήμερα στους ωκεανούς - όπως το ψάρι κοιλάκανθος - είναι απίθανο ο πλεσιόσαυρος να απουσιάζει από τα ευρήματα απολιθωμάτων επί 65 εκατομμύρια χρόνια.
Το 1892 ο ολλανδός ζωολόγος Άντονι Κορνέλις Ούντεμανς είχε υποστηρίξει στο βιβλίο του «Το μεγάλο θαλάσσιο ερπετό» ότι τα τέρατα του είδους ήταν φώκιες με μακρύ λαιμό. Η ιδέα έτυχε παγερής υποδοχής, επανήλθε όμως το 1968 από τον κρυπτοζωολόγο Μπέρναρντ Χόιβελμανς στο βιβλίο του «Στο κατόπι των θαλάσσιων ερπετών».
Αν και η ύπαρξη μιας φώκιας με μακρύ λαιμό αποτελεί σήμερα στην καλύτερη περίπτωση εικασία, υπάρχουν κάποιες ενδείξεις. Το 2009 ο Μάικλ Γούντλεϊ του Πανεπιστημίου Royal Holloway του Λονδίνου και οι συνάδελφοί του είχαν εκτιμήσει ότι ως και 15 είδη πτερυγιόποδων, της ομάδας στην οποία ανήκουν οι φώκιες και οι θαλάσσιοι ελέφαντες, ίσως να μην έχουν ανακαλυφθεί ακόμη.
Ο κ. Γούντλεϊ επισημαίνει επίσης ότι κανένα εν ζωή ζώο δεν έχει πάρει τη θέση του μακρυλαίμη πλεσιόσαυρου. Επίσης απολιθώματα από φώκιες του Μειόκαινου - ενός πιθανού προγόνου τους - έχουν αναλογικά πιο μακρύ λαιμό από τις σημερινές φώκιες.
Κανένα καινούργιο πτερυγιόποδο δεν έχει ανακαλυφθεί από το 1953. Αν λοιπόν εμφανιζόταν ένα νέο είδος το γεγονός θα ήταν σημαντικό. Η έλλειψη επιβεβαίωσης των αφηγήσεων υποδηλώνει ότι το είδος δεν θα χρειαζόταν να βγαίνει τόσο συχνά στην επιφάνεια όσο άλλες φώκιες για να αναπνεύσει ή να αναπαραχθεί. Φυσικά θα μπορούσε επίσης να σημαίνει ότι απλά δεν υπάρχει....

ΠΗΓΕΣ:
tovima.gr
sansimera.gr
iefimerida.gr

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Chupacabra (τσουπακάμπρα)

Ο θρύλος λέει πως το «τέρας» αυτό από τη Λατινική Αμερική επιτίθεται στα κοπάδια, κυρίως τις κατσίκες, και ρουφά το αίμα τους. Το όνομά του είναι chupacabra, από τις ισπανικές λέξεις chupar που σημαίνει ρουφώ και cabra που σημαίνει κατσίκα.

Οι περιγραφές του θρυλικού αυτού όντος ποικίλουν: άλλοι λένε πως μοιάζει με ερπετό με μυτερά πτερύγια στην πλάτη κι άλλοι με άτριχο σκύλο με μεγάλα δόντια και μακριά νύχια.Το τσουπακάμπρα θεωρείται κρυπτίδιο, δηλαδή ζώο που η ύπαρξή του δεν έχει αποδειχτεί αλλά πιστεύεται ότι ανήκει στην παραδοσιακή λαογραφία και τη σύγχρονη τάση για μυθοπλασία. Περιγράφεται ως ένα μικρό (ύψος έως 1,2 μέτρα) πλάσμα με πράσινες φολίδες και αιχμηρές προεξοχές, καθώς και με πολύ κοφτερά και μακριά δόντια. Μερικοί μάρτυρες ισχυρίζονται ότι διαθέτει φτερά σαν της νυχτερίδας και κόκκινα μάτια που έχουν την ιδιότητα να υπνωτίζουν. Επιτίθεται κυρίως σε αιγοπρόβατα, τα οποία δαγκώνει και απομυζά ολόκληρο το αίμα τους, ενώ πιστεύεται πως η καταγωγή του είναι εξωγήινη. Πολλοί…

Τα Μυστήρια των συντριβανιών της πλατείας Γεωργίου στην Πάτρα.

Η ιστορία μας αρχίζει το 1875 επί δημαρχίας Γεωργίου Ρούφου, όταν στην πλατεία Γεωργίου τοποθετήθηκαν δύο θαυμάσια και περίτεχνα συντριβάνια.
Τα συντριβάνια τοποθέτησε η Γαλλική εταιρεία που είχε αναλάβει τα υδραυλικά έργα στην Πάτρα και στοίχισαν συνολικά 70.000 δρχ. ποσό υπέρογκο για τις οικονομικές δυνατότητες της τότε Ελλάδας.
 Το κάθε συντριβάνι κοσμείται από τέσσερις μπρούτζινους γρύπες και στην κορυφή του κάτω συντριβανιού ορθώνεται μια υδροχόος, στο δε πάνω συντριβάνι ένας αυλητής. Σε φύλλο της εποχής η Αθηναϊκή εφημερίδα Στοά γράφει: «Το κοινόν της πόλεως από τινών ημερών συρρέει περίεργον εις την πλατείαν του Γεωργίου προς θέαν των υδραυλικών έργων της Γαλλικής εταιρείας. Μέχρι της ημέρας ταύτης εστήθη το εν των αναβρυτηρίων, περί ου οι ειδότες λέγουσι ότι είναι όμοιον των εν Παρισίοις.

Η αξία αυτού ανεβαίνει τας 25.000 δραχμών, εκτός της μαρμάρινης λεκάνης και λοιπής εργασίας. Το ύψος αυτού ανέρχεται εις 7 μέτρα, συνίσταται δε εις στήλην πλατείαν εξ ορυχάλκου, εν μέσ…

Ο Λέων του Πειραιώς και τα Χαραγμένα Σύμβολα επί αυτόν.

Το μνημείο αυτό δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα το πότε και για ποιον λόγο κατασκευάστηκε, πότε και για ποιον λόγο τοποθετήθηκε στον Πειραιά. Όλα όσα ξέρουμε στηρίζονται κυρίως σε διηγήσεις και θρύλους. Οι μέχρι τώρα σχετικές έρευνες επικεντρώνονται σε προσωπικές μαρτυρίες όσων είδαν το λιοντάρι με τα ίδια τους τα μάτια κατά την επίσκεψή τους στον Πειραιά.
Aπό τους αρχαίους συγγραφείς δεν έχουμε κάποιο απόσπασμα που να κάνει λόγο για το λιοντάρι. Η πρώτη αναφορά του λιμανιού ως Πόρτο Λεόνε γίνεται σε ναυτικό χάρτη του Γενοβέζου Πέτρου Βισκόντι το 1318. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι το μνημείο δεν βρισκόταν εκεί από πιο παλιά.
Ο Παυσανίας και ο Στράβωνας οι οποίοι περιγράφουν τον Πειραιά κατά την περίοδο της παρακμής του, ενώ αναφέρονται σε πολλά μνημεία, πουθενά δεν αναφέρουν το λιοντάρι. Το γεγονός αυτό οδήγησε τον Αkerblad στο συμπέρασμα ότι φτιάχτηκε περίπου το 2ο μ.Χ. αιώνα. Άλλοι ερευνητές υποθέτουν ότι φτιάχτηκε από τον μεγάλο δούκα της Αθήνας Γκυ ντε Λα Ρος και άλλοι πως φ…